lunes, 7 de abril de 2014

Dead Weather Report

music to go after the story: dead weather live

for further evidence see chemtrail footage

The subterranean traveller visited Neus Eddict on her roof terrace, where they sat watching the early spring sky fill up with chemtrails. This has been going on for three days now, Neus commented. Up in the sky planes are passing by, ten, twenty, once even thirty an hour. I've never before seen so many planes over Barcelona. Planes not destined for El Prat, you know, the high flyers. Never before have I seen them follow so many different routes. And all of them left this thick trail, much thicker than what seemed usual, a trail which wouldn't dissolve, which dispersed and thinned out like the rest of them but which stayed up in the air. On Sunday it was just planes in a blue sky leaving what would turn into a patch of fine lines, on Monday all these criss-crossing lines started to form a cobweb curtain over our heads and now on Tuesday it's filling up and weaving a blanket of clouds. Tomorrow there'll be rain, like the forecast announced on Saturday.

She pointed a long finger skywards, in this city never too far up. It looks real enough to you perhaps, but I'll tell you it is not. I've seen it forming, I know it's manmade and I know it's full of metals and chemicals.

Why would one want to do such a thing, the traveller wondered slightheartedly.

To block the sun from boiling us, Neus Eddict came quickly. There's not enough ice left on the poles and the mountain slopes to reflect the sunlight. And with methane now being released at ten times last year's quantities, temperatures are quickly rising above bearable levels. I mean, it's only March and it feels like godam summer. So they fill up the skies with metal particles which work as tiny mirrors, and with chemicals which bind water molecules to artificially enhance cloud formation.

You seem to know an awful lot about it, the subterranean said in a tone that could easily be held for admiringly.

Been reading like a maniac, Eddict eagerly admitted. There's so much to know, see? The less willing authorities are to clarify, the more information you need to keep up with your fact. She set fire to the joint she had been fixing and after a few deep drags burst out in an ear-splitting cough. In the end they come down and settle in your lungs, she told as soon as she was able to speak again, those metal particles I mean. So I smoke a lot of dope to help me get it out of my system.

Neus handed over with a smile. The subterranean traveller, reasoning that gonzo journalism requires for going along every turn your subject takes, naturally inclined.

Neus had been using the break in their conversation to glance over the three screens she had at a ready, her mobile phone, a netbook and an old pc, wrapped in plastic against the corrosive effects of nightly dampness. Nothing new there, she mumbled in an accidental manner. People think I'm crazy, you know. They say I'm a conspirationist. That I falsely believe in conspiracies. But how can one falsely believe if those conspiracies are true?

True, according to whom? The traveller preserving the observer role.

The conspirators themselves, of course. Rather, the individual ex-conspirator turned whistleblower. People who have been part of this grand scheme and those who have witnessed it and who couldn't bear having to walk round with their secrets any longer. Many of them have paid for their courage with their lives, others went into hiding and haven't as yet been found. You can find the facts on the internet, that is to say as long as people keep mirroring those stories. Hot news is rapidly removed, these days.

So it's all a grand conspiracy, the subterranean agreed, the weed needing him to feel his thoughts tread in harmony with Neus's.

Don't make fun of it, Neus Eddict warned. I guess I won't have to tell you our beloved democracy has become a gross joke. Every four years we vote in the next idiot and the morning after they happily continue doing exactly what we don't want them to do. Then who run our governments, you ask? The companies larger than a fair number of countries, of course. The really big ones. And since they all have become monopolists in their specific market segment, they have long ago decided that collaboration and knowledge sharing would be that more profitable.

They are all in this together, is what you'd say.

You bet I would, smiled Neus. They are interconnected, just as the problems they create. Take a look at what's going on in Ukraine. They organise a putsch so they can offer the country a loan and demand highly profitable austerity in return and at the same time they blow up tensions with Russia with the predictable outcome that the supply of oil and gas to Europe dries up, so they will finally have the incentive to make EU authorities stop their resistance against fracking. It's all one big machine, the state working for the corporations.

If I'm correctly informed, that's called fascism, the subterranean offered.

Neus Eddict didn't immediately answer. Her eyes were running over the screens again. The media are totally corrupt, she exclaimed. Is there one newspaper or tv station stating the obvious fact that Russia is merely defending its interests against US agression?

So how would you know?

Because the world is still slightly bigger than the fascist empire, dear. There are still websites dedicated to telling the other side of each story. Eddict again raised a hand heaven wards. Look at that sky, mate! Does anybody think they are doing us a favour? How can they imagine mass scale poisining will lead to anything good? She ran out of breath but she didn't cough.

They don't care, the subterranean traveller took quietly over, it's not their problem. They sell solutions and care not for the effects, the havoc wreaked. They've always been like that, it's just new technology which makes them go that much further. And don't forget the money, money of course being the greatest human invention ever, so it is vital to collect as much as one can. Whatever happens to human beings in this scenario I fear is of utter futility. Neus Eddict was suppressing a smile. So now you say they've come to poisoning us, deliberately I hear. Do they want us dead?

Neus nodded shortly. I know we're on a dead end, she gave with fear flashing her eyes, and it matters perhaps little how and when it will happen, but I kind of prefer to be eaten by the methane rather than getting poisoned by my own lot. To be insulted by these fascists, is so degrading.

As in the old song. That's right.

It would only start raining on Thursday, one day later than forecasted. Since then, a thick wet blanket has been hanging over town and northerly winds have dropped temperatures back to January levels. Was all this the working of those chemtrailing planes? For sure they would have been busy elsewhere also, but were nevertheless people, a select few people with lots of money and knowledge and influence, capable of changing the weather at their will? As he covered his throat and mouth with a scarf, the subterranean traveller suddenly felt very small and insignificant. Neus Eddict was right. Much better to die from methane overload.

lunes, 28 de octubre de 2013

The Kids – in memory of Lou Reed, 27 October 2013

Someone told they were discounting cassette tapes at the department store, a big table full of them. I went there over lunch hour, dug myself a way through piles of absolutely horrific music and just when I thought of calling it a day, thanks for the tip but no thanks, there it was. A tiny, yellow orange rectangular. Lou Reed, Berlin. I had known about Lou Reed since a couple of weeks, listening to Transformer and Sally Can't Dance, but was still blissfully unaware of any of his other feats. Berlin sounded good, though. Song titles like Men of Good Fortune and How Do You Think It Feels carried lots of promise as well. I firmly grabbed the cassette, smiled at the man posing as security and when he looked the other way let the box slide into my coat's pocket.
At home I had trouble making sense of it all. I didn't get most of the lyrics and found the music not as easy and rocky as I had hoped it would be. But my pride for having nicked this gem was not to be undone. I told my older brother, this is Lou Reed, he is the best and I stole the tape. Stole it? my brother inquired. Sure, I said, it's worth way much more than a few lousy guilders, so why not take it for free? I felt having gone through the risk of getting caught paid infinitely more tribute to the music's greatness than money ever could.
Next day as I listened through the whole album again, during The Kids a surprise awaited me. The music suddenly stopped and my brother's voice was heard through my boy's room speakers. Remember, my friend, cheats never prosper. After a short silence Caroline's crying children took over again. That fuck of a brother of mine had messed up my music!
I nevertheless kept playing the tape until the sound had completely faded (this happened to cassettes in those days) and replaced it with the cd many years later. I still listen to it regularly and I still feel good every time I recall how I made this music mine.

For a comprehensive movie on Lou, check out this link: Rock and Roll Heart

viernes, 25 de octubre de 2013

We zijn erbij! Spanje toch ook beluisterd door de NSA. Bijna dreigden we te klein te zijn, zoals ook de aanzit aan de G20 niet vanzelfsprekend was. Ik herinner me dat destijds ook Nederland om zijn plekje vocht en Spanje vooral vreesde door het toch beduidend kleinere Nederland voorbij gestoken te worden. Gelukkig werd er gauw een G22 van gemaakt en kon iedereen erbij zijn. Nederland ook deze keer van de partij?

martes, 3 de septiembre de 2013

Your Trip Was Full Of Strange Animals

sábado, 22 de junio de 2013


In Barcelona, the British wartime Ceep Calm poster made its appearance last year in support of the independence movement. Ceep Calm And Speak Catalan, the original T-shirt read. As I'm not Catalan but do believe in local solutions for world wide problems, Vijoux made me this print. Feel free to like it while contemplating your own position.

jueves, 30 de mayo de 2013


Er lopen meer mensen op straat, een prima excuus om verder te gaan. Tegen een gestaag druppelende stroom vluchtelingen in (dat moet het toch zijn) arriveren ze bij het adres waar Toni Gay zou wonen. Op hun bellen wordt niet opengedaan. Op kloppen evenmin.
Er is niemand. Kom.”
Ik moet het zeker weten. Joan! Joan, schatje, ben je daar? Ik ben het!”
Schreeuw niet zo.”
Op de eerste verdieping is zachtjes een raam opengegaan.
Wie ben je,” vraagt een kalme stem.
Mireia kijkt omhoog. Ze kan geen gezicht of gestalte onderscheiden in de schaduw die over deze zijde van de straat is gevallen.
Ik ben Mireia. Ik zoek Joan.”
En wie is hij?”
Hij heet Pau. Hij is mee voor de veiligheid.”
Wacht daar.”
Na vijf lange minuten wordt de grendel voor de garagedeur weggeschoven. De deur gaat op een kier en dezelfde stem zegt: “Jij komt binnen, hij blijft buiten.”
Sorry, Pau.”
Ik snap het. Ik wacht hier op je.”
Nee, ga weg,” zegt de stem. “Kom over een uur terug.”
Pas als Pau zich heeft verwijderd gaat de deur ver genoeg open om naar binnen te kunnen glippen.
Ben jij Mireia?”
Ze staat tegenover een oudere, gedrongen versie van Joan, dat kon niet missen. Hij droeg een wijde ribfluwelen broek en een mouwloos hemd, in oudgewassen bruin en geel.
We zijn samen opgepakt door de politie en ieder in een cel gezet en ik ben vanochtend vrijgelaten, maar van Joan weet ik niets. Ik dacht, misschien is hij hier naartoe.”
Jij bent in een cel gezet, zeg je.”
Hij nam de tijd om naar haar benen te kijken en daarna naar de rest van haar lijf.
En dat kom je me vertellen.”
Hij keek haar in de ogen en lachte een nog redelijk sterk gebit bloot.
Toni Gay. Kom mee naar boven, daar kunnen we zitten.”

Toni zet thee en Mireia maakt kennis met Llima Pardals, een dikke vrouw met grote rode krullen van ongeveer haar moeders leeftijd. Lang zo mooi niet als Clara, dacht Mireia.
Joan komt hier wonen,” vertelt Llima.
Mireia knikt.
Wat hadden jullie gedaan,” vraagt Toni uit de keukenhoek van de met gordijnen in vertrekken gedeelde open ruimte. Ze zitten onder het raam in een oude leren ikeabank, Llima als een kat in haar hoek opgekruld en zij met haar armen uitgespreid, voor het contrast.
We zijn Montjuïc opgegaan en daar blijven hangen om naar Poble Sec te kijken. Daar kom ik vandaan.”
En opgepakt.”
Toni grijnst.
Wat had je dan gedacht.”
Komt Joan niet,” vraagt Llima.
Ze schudt haar hoofd.
Hij had een nachtkijker bij zich.”
Wat zeg je?”
Een nachtkijker.”
De mijne, ja. Die lul, hij heeft niets gezegd. En het is stom ook, want dat gaat hem aangerekend worden. Heeft de politie nog iets tegen jou gezegd.”
Mireia schudt haar hoofd, achteruit gedrongen door Toni's jongensachtig agressieve manier van praten.
Mijn vader heeft drieduizend betaald.”
Voor jouw vrijlating?”
Toni deelt thee rond en gaat tussen hen in zitten, tegen Llima’s volle lijf aan, net ver genoeg van haar vandaan om zijn zweet niet te hoeven ruiken.
Hoor je dat, lief? Drieduizend voor een lichte overtreding. Wat zou die jongen van mij waard zijn?”
Vijf top zes,” gelooft Llima.
Hebben we dat nog ergens?”
Het zal wel moeten, hè?”
Dat vindt ze wel weer sympathiek van Llima.

Ze drinken hun thee met melk en honing. Toni en Llima delen een pijpje marihuana.
Ik niet, schudt Mireia.
Durf jij naar het politiebureau te gaan,” vraagt Toni.
Ik ben er al geweest.”
Deze keer met geld om Joan los te kopen.”
Dat durf ik wel,” knikt ze.
Toni trekt een brede grijns en zijn gezicht lijkt opeens twintig jaar jonger. Toni is nogal een mooie man.
Je bent een stoere meid, jij. Hoor je dat, lief, Mireia gaat Joan uit de gevangenis bevrijden en dan gaan ze samen op avontuur in deze absurde wereld die we ze nalaten.”
Wat romantisch,” vond Llima, langzaam met haar ronde ogen draaiend.
Toni zag dat het Mireia te lang duurde, allemaal.
Geef me je telefoon, dan boek ik het geld over.”
Ze stelde haar toestel op de gewenste optie in en overhandigde het aan Toni. Toni toetste een reeks cijfers in, waarna een piepje en een riedeltje weerklonken.
Alweer gedaan,” zei hij toen hij haar telefoon teruggaf.
Hij rommelde in een kistje dat naast de bank op de houten vloer stond.
Dit medaljon is van Joan. Hij wil het niet dragen, maar hij moet het wel hebben. Zijn ouders staan erin.”
Mireia hing het blikken medaljon zonder gluren om haar hals.
Wat gaan jullie doen. Vluchten jullie voor de muur?”
Toni schudde zijn hoofd. “Waar zouden we naartoe moeten? We zien wel wat er op ons af komt.”
Er is voor de hele winter maría,” riep Llima tegen zichzelf.
Met een kus nam ze afscheid van Llima, er kwam een zoetgeurende warmte van haar af, en volgde Toni de trap af naar buiten. Er was een goed half uur voorbij en Pau was nergens te bekennen.
Je vriendje moet zichzelf maar redden,” zei Toni toen hij haar zag kijken.
Zwijgend liepen ze in tegenovergestelde richting de straat uit en dan naar beneden, naar Joanic.
Het barst hier van de politie.”
Die zijn onze redding, let maar op. Niemand wil in het bijzijn van zijn collega’s tegen een man en een meisje tekeer gaan. Hou je maar een beetje jong, dan doe ik het woord wel.”
Niets in zijn stem deed vrezen dat hij niet zou slagen in hun missie. Ze pakte zijn arm beet zoals een schoondochter dat doet en keek recht voor zich uit, voorbij de agent die hun de weg kwam versperren.
Zo laat nog de wijk uit?”
Het is nog geen vijf uur. Ik breng de vriendin van mijn zoon naar de metro.”
Dat kan uw zoon zelf niet doen?”
Die is op dit moment druk. Waar bemoeit u zich trouwens mee?”
De vragen stellen wij.”
Het was zoals Toni had gezegd, een drietal agenten stond grijnzend toe te kijken hoe de collega het er vanaf bracht. Toen de onvermijdelijke vraag naar het ideenummer kwam, herinnerde Mireia zich dat ze hier niet hoorde te zijn en dat ze vrijwel zeker stond aangemerkt. Ze keek opzij naar zomaar een gevel, Joanic is niet het mooiste plein van de stad, om haar schrik ergens op te kunnen richten.
De agent had het al gezien. Hij gaf haar idee aan een robocop. Die zag meteen dat ze heet was en richtte een pistool op haar, een loopje dat met een zacht geluid uit zijn buik kwam zetten.
Dat is niet nodig,” vond de agent.
Ik heb haar gevraagd onder alle omstandigheden langs te komen,” zei Toni. “Ze heeft op mijn verzoek de wet overtreden.”
Had ik u iets gevraagd?”
Ja, dat is zo wel goed, zeg!” viel Toni uit. “Ze is nog geen achttien, zoals u kunt zien, en ik ben verantwoordelijk. Dus ik voer het woord.”
De agent wist even niet wat hij dan weer moest zeggen.
De stilte werd snel opgepikt door het toekijkend trio.
Oye, José, bezorgt haar schoonheid problemen?”
Gelach en José gebaart dat ze door kunnen lopen.
Maar meneer verwacht ik vanavond terug.”
Worden we soms afgesloten?”
Over zulke kwesties mogen agenten niet spreken, dat weet u onderhand wel, meneer Gay. Ik reken op u.”

Je mag die ene schreeuwlelijk wel dankbaar zijn,” zei Toni toen ze Sant Joan inliepen.
Ik had er helemaal niet aan gedacht. We werden tegengehouden en zijn daarna met een omweg naar jou gegaan. Twee omwegen.”
Toni knikt. “Misschien was het maar goed dat ik er niks van wist. Wat gaan jullie straks doen?”
Je bedoelt dat Joan niet bij je komt wonen?”
Dat kan nou niet meer. Jullie komen er nooit in.”
Zien we elkaar nog?”
Toni drukte haar tegen zich aan. “Geen idee, kind. Geen idee hoe het straks zal zijn. Er is een aspect dat weinig aan bod komt wanneer het over de gesloten gebieden gaat. Wat gebeurt er met de oude afscheidingsmuren? Ze zullen ze wel niet afbreken, maar halen ze de stroom eraf of blijven ze in functie? In het laatste geval komen wij hier in een heel klein hoekje terecht.”
Je bedoelt dat het, hoe heet het …”
Ghetto’s zijn. Dat mag je niet uitsluiten. Er is in die paar jaren die we serieus met deze crisis aan de gang zijn zoveel verschrikkelijks gebeurd en met zo’n ijzeren logica, dat er nog heel veel ondenkbaars werkelijkheid gaat worden. Het is een onstopbaar systeem dat alleen aan zichzelf ten onder kan gaan.”
Joan zegt dat we alleen in gesloten gebied kunnen overleven. Dat aan onze kant niemand toekomst heeft.”
Toni liet hun voetstappen klinken tot ze knerpten in een vlokje zand, een zalig ouderwets geluid.
Daar heeft hij gelijk in. Maar er zullen niet heel veel plekken zijn waar het werkelijk goed toeven is, een plek met toekomst. Jullie zullen je best moeten doen en geluk hebben, om zo’n plek te vinden.”
Omdat het bij deze ene ontmoeting zou blijven, grifte ieder woord zich in haar herinnering. Wat doe ik als ik hem niet vrij krijg, dacht ze, maar ze durfde het niet te zeggen.
Toni hield stil bij de bushalte.
Neem de bus,” adviseerde hij. “Die gaat dezelfde kant op en is een stuk aangenamer.”
Ze namen afscheid toen lijn 15 de bocht om kwam rijden.
Het ga je goed, Mireia Conçales. Leuk je ontmoet te hebben. Ik hoop dat jij en Joan je aan elkaar optrekken.”
Hij zoende haar op beide wangen.
Bedankt voor alles. Ik vond het ook leuk het nieuwe huis te zien dat nou niet doorgaat.”
Toni slikte zwaar.
Doe hem de groeten, wil je. Vertel hem dat zijn vader van hem houdt.”
Daarna draait hij zich om en loopt weg, zonder haar reactie af te wachten. Ze houdt de bus aan, verder niemand hier, en vindt een plekje in de achterzwaai, naast een kwaad kijkende bejaarde vrouw.


The other week the subterranean traveller was watching the nine o'clock news, as he often does, and he was thrown right into a police chase, or manhunt, as it's called these days. The police of Boston Massachusetts USA were after a young man, a teenager really, whom they suspected of complicity in the bombings at the finish line of the city's previous weekend's marathon race, a heinous act which would kill three people and wound multiple others; since the scrap filled bombs exploded sideways, mostly by cutting into ankles and legs, often so severe amputation was necessary. The traveller, having heard of the story before, had ceased to be disgusted by the apparent senselessness of the act. He started wondering about some of the other characteristics surrounding this miserable deed and its aftermath.

Firstly, he asked himself: why does a manhunt in the greater Boston area receive 15 minutes coverage on prime time Catalan evening news? Check for a sample operació policíaca de Boston . And after he had zapped some channels, why was it shown on all available news channels in his area, either national or regional, commercial or government controlled? Hadn't anything worthwhile happened in Spain that day, perhaps? The ever deepening crisis, ups and downs along a descending slope; the ongoing revelations about the illegal financing scheme of partido popular, with its leadership denying undeniable facts for a response; the daily refreshed list of minor corruption cases around the country; the never ending struggle between Catalunya and Spain, currently involving the educational system, budget tightening beyond repair and the possibility of Catalan independence as an answer to Madrid's inability to address the issue of a strongly felt need for greater Catalan autonomy; had all these topics suddenly been resolved or simply lost their importance? And knowing the answer to be an absolute no, since none of these problems had been dealt with nor would they ever in a satisfying and intelligent way, the subterranean wondered in how many countries around the globe news stations were airing the same live footage of thousands of police and military troops hunting down a lonely and in all likelyhood severly wounded 19 year old, a university student not previously known for his fighting skills or love of arms. How many people on planet Earth had been following the Boston hunting party on their tv screens?
Why is it so important we all share the same negative experience, the traveller asked. Would the citizens of the world perhaps frequent Mc Donald's more often if they were fed American crime in stead of learning about what's happening in their own town or country?

The subterranean traveller kept watching until he couldn't stand all the shouting and profiling any longer and then turned to the internet for further detailing. And that's when new questions arose, dozens of unanswered and perhaps difficult to answer questions. He wondered, why would somebody want to bomb a marathon? Why would somebody who presumably aimed to hurt American citizens for what the US is doing to Iraq and Afghanistan, choose a local sports event known for its international participation? Then the young man and his older brother, already killed it seemed, were suddenly linked with Chechen nationalism and the traveller wondered, where's the win situation in making an issue of that?

The traveller got into detail of the narrative, the official one that is, with some commentators warning not to believe everything being told, and he became instantly overwhelmed with new questions. Everything seemed so bizarre. Why was there a fire drill going on when the bombs exploded, a type of coincidence now almost habitual whenever a terrorist attack occurs? Why had the FBI been in contact with the elder brother for at least two years, encouraged him to seek spiritual refuge in militant islamism, yet failed to notice his apparent radicalisation towards terrorist attitudes?

Why was it, that after the initial confusion only one narrative stood to be played out? How did the police know the two men seen walking away were definitely the ones they were looking for? Why did all this remind the subterranean of the London bombings in the summer of 2005, where a couple of youngsters carrying backpacks were identified as the perpetrators and then after police shot the wrong guy nothing much was heard of them anymore?
The subterranean traveller asked lots of questions and received very few answers. Can anybody tell him why police these days must look like the military while the military look like invaders from Mars?

The traveller asked other types of questions as well. Like, why do people collectively lock themselves up in their homes to let state hunters have a free go at a nineteen year old kid on the loose, a local university student whose involvement in the bombings is far from proven, just a suspect police would like to ask some questions?
Did the people from Watertown realise they had given the corporate politburo which passes for government these days free rein to hunt down one of their own, a young student who had lived in the region all his teenage life?
Do the dear people of Watertown understand this posture is not so different from how the good citizens of Germany let the nazi's quietly go about their particular manhunt, starting off on questionable yet strongly promoted moral issues in combination with incidental killings and then escalating upto a level which came to involve each and every once good citizen, the initial righteous fever soon girating into a dark desire to fully exterminate, in modern lingo to finish the job?

How do you make a young man who is seriously wounded in his throat, not able to speak and heavily drugged, produce a coherent chronicle of events in which he states how his elder brother persuaded him to participate, by merely nodding and shaking his head? What kind of questions does one ask a person who can only nod and shake in order to write an exciting, convincing and not nearly original story of two self-radicalised jihadist brothers acting on their own, the elder the initator and the one who would get shot, the younger influenced by his sibling and the one who fled away from the shoot-out in which his brother had been killed, starting a wild fox hunt in which one lonely wounded fox was hunted down by thousands of science-fictionally armed dogs – a story so near yet not precisely ! at the heart of people's expectations, that it manages to captivate the imagination of millions the world all over?

Such things he was thinking about, and he wondered who'd next be hosting the travelling mad war machine. Is it likely there are bets going on? How much does one make from getting it right? Is this why our politicians sell us out, because they are promised their good share for dirty work delivered? El puto máster of the universe, the one-up bandit, who is catching all the headlines today, is after all like most headline makers small bite compared to the real profiteers of destruction: those who believe they have the means to survive whatever is coming.

Inevitably, he turned sentimental. The subterranean often gets sentimental when truth closely appears. He asked himself a different kind of question, again. Honest emotions started running him over and the traveller made himself believe a good outcome merely depended on collective intelligent thinking, if anything else. Did the peoples of the world realise their leaders had stopped being decisive to their fate and that it all had become a matter of financial interests being played out? And if so, wasn't it time people stopped the machine? Isn't it time people stopped the machine?

With love,

The Subterranean Traveller